W codziennym doświadczeniu pojawia się poczucie, że istnieje coś takiego jak „ego”. To ono zdaje się komentować, oceniać, podpowiadać, że coś robimy dobrze albo źle. Ale czy rzeczywiście istnieje taki byt, czy to tylko kolejna myśl? W tym fragmencie Satsangu Nitya wskazuje, że ego wcale nie ma odrębnego istnienia, a to, co nazywamy ego, jest niczym innym jak ruchem umysłu.
Kiedy mówi się o ego, zwykle pojawia się wyobrażenie, że to jakaś wewnętrzna siła, która kontroluje myśli albo je wypuszcza. Wydaje się, że jest Świadomość, są myśli i pomiędzy nimi stoi jeszcze „ego”. Nitya przypomina, że to tylko nawykowe założenie. Ego nie istnieje jako osobny byt. To tylko pojedyncza myśl – najczęściej myśl ‘ja’. Nie ma tu żadnego dodatkowego pośrednika między Świadomością a tym, co się w niej pojawia.
W stanie naturalnym umysłu pojawiają się różne myśli: oceniające, komentujące, przyjemne i nieprzyjemne. Ale żadna z nich nie jest „ego”. Wszystkie są po prostu myślami – jak każdy inny obiekt, jak lampa stojąca w pokoju.
W doświadczeniu medytacji pojawia się wiele komentarzy: głos mówi, że „to jest cudowne”, że „właśnie to udało się osiągnąć”, albo przeciwnie – że „to znowu ego”. Naturalnie powstaje wtedy pytanie, czy obecność tych głosów oznacza utratę stanu spokoju. Nitya wskazuje, że takie myśli nie są problemem – są jak każdy inny przedmiot w przestrzeni, element otoczenia, który sam się pojawia. Świadomość nie jest od nich zależna i nie potrzebuje, by umysł zamilkł, aby pozostać w swojej pełni.
Najczęstsze złudzenie polega na przekonaniu, że istnieje jakaś dodatkowa warstwa – ego, które wypuszcza myśli i stoi pomiędzy nami a Świadomością. To złudzenie. Ego nie istnieje jako osobny byt. Jest tylko myślą, najczęściej myślą „ja”. Zdarza się, że towarzyszy jej napięcie w ciele, które wzmacnia wrażenie oddzielenia. Ale w istocie to tylko kolejny obiekt doświadczenia.
„Pośrednika pomiędzy Świadomością a myślami nie ma”
Gdy to zostaje rozpoznane, walka z ego okazuje się zbędna, bo nie ma już czego zwalczać. Jest tylko strumień myśli, a w nim jedna z nich nosi nazwę „ego”.
Często utożsamia się stan naturalny z ciszą medytacji, z chwilą, gdy umysł wycisza się prawie do zera. Ale Nitya pokazuje, że stan naturalny umysłu nie jest ograniczony do takich momentów. On trwa nieustannie – również wtedy, gdy pojawiają się myśli, emocje, rozmowa czy ruch.
„Stan naturalny jest cały czas. On nie wymaga od nas medytowania w konkretnej pozycji, żeby dojść do jakiegoś miejsca”
Medytacja może pomóc go rozpoznać, ale sama nie tworzy tego stanu. Rozpoznanie polega na zauważeniu, że nigdy się z niego nie wychodzi, bo to on jest fundamentem wszystkiego, co się wydarza.
Rozpoznanie, że ego nie istnieje, przynosi ulgę. Nie ma potrzeby walczyć z myślami ani próbować utrzymać umysłu w stanie absolutnej ciszy. Myśli pojawiają się i znikają, lecz Świadomość pozostaje nieporuszona.
Wraz z tym odkryciem pojawia się więcej prostoty i jasności w codziennym życiu. W naturalny sposób budzą się współczucie i wyrozumiałość – nie dlatego, że ktoś stara się taki być, ale dlatego, że taki jest przepływ. To nie jest efekt wysiłku ani osobistej zasługi. Nie ma tu nic do zdobycia, bo zawsze już tym się było.
To odkrycie nie zamyka się w słowach. Jest jak powrót do czegoś, co nigdy nie zostało utracone – do obecności, która podtrzymuje każdą chwilę.
Stan naturalny nie wymaga wysiłku ani ciszy w umyśle – on trwa nieustannie. Pełen przebieg tego Satsangu, w którym temat rozwija się krok po kroku, znajdziesz w nagraniu poniżej.
Co sprawia, że doświadczamy wolności? Czy wolność jest wynikiem zewnętrznych działań, czy może naszą naturalną esencją, która nie wymaga zdobywania? W tym fragmencie Satsangu Nitya prowadzi nas przez metaforę lustra – symbolu Świadomości, która odbija wszystko, co się w niej pojawia, pozostając niezmienna. Lustro nie zmienia
W lipcu, podczas Festiwalu Wibracje, utwór muzyczny Nitya Ananda, do którego muzykę skomponował David Rausch, miał swoją niecodzienną premierę. Festiwalowicze pokochali go od pierwszej nuty a my… postanowiliśmy pójść za ciosem. Wkrótce powstała jego wersja anglojęzyczna i teledysk.